Quercus imbricaria

Quercus imbricaria, de dakpansgewijze eik, is een bladverliezende eik afkomstig uit het centrale en oostelijke deel van de Verenigde Staten, van Nebraska tot de Atlantische kust en van de Grote Meren tot Georgia. De naam ‘imbricaria’ — Latijn voor ‘als dakpannen geplaatst’ — verwijst naar het vroegere gebruik van de bladeren als dakbedekkingsmateriaal bij inheemse bevolkingsgroepen. Deze eik onderscheidt zich van de meeste andere eiken door zijn blad: het is langwerpig-ovaal, ongelobd en heeft een gave rand met slechts een kleine puntachtige uitstulping aan de top — meer lijkend op een wilgenblad of kastanjeblad dan op het typisch ingesneden eikenblad. Die afwijkende bladvorm is zijn meest herkenbare kenmerk. De groeivorm is breed kegelvormig tot breed ovaal, met een dichte, goed gesloten kroon. Bij Smits leverbaar als solitaire boom in grote maten: 450/500 tot 600/700 centimeter hoogte. Op volwassen leeftijd wordt de boom 15 tot 20 meter hoog. De stam heeft een donkergrijs-bruine, diep gegroefd-plaatvormige bast. Het blad is donkergroen, glanzend aan de bovenzijde. In het voorjaar loopt het laat en frisgroen uit. In de zomer is het blad glanzend donkergroen. In de herfst kleurt het rood, geel en bruin. Een kenmerkende eigenschap: dood bruin blad blijft soms lang in de winter aan de takken — dit verschijnsel heet marcescence en is typisch voor eiken uit de rode eik-groep. De groei is matig tot vrij snel. Windbestendigheid, droogtetolerantie, zouttolerantie en luchtvervuilingstolerantie zijn uitstekend.